Hoe je assistent je kent voordat hij iets weet

Ik opende laatst een verse chat met een assistent die me ‘onthoudt’, en hij begroette me met de dingen die hij al wist. Mijn projecten, de thread die ik open had laten staan, waar ik mee bezig hoorde te zijn. Eén beurt verder en hij was al gericht, zonder pauze en zonder vragen.

Dat voelt goed. Het is ook de moeite waard om je af te vragen waar dat vandaan komt, want iemand heeft die keuze voor me gemaakt, en het is stilletjes de belangrijkste keuze in het hele systeem.

De eerste zet waar niemand het over heeft

Elke assistent die onthoudt, moet aan het begin van een sessie dezelfde vraag beantwoorden: hoe weet hij iets over mij voordat ik een woord heb gezegd? Toen ik het op beide manieren bouwde, viel het veld in twee uiteen.

De eerste is duwen. Voordat ik aankom, schrijft het systeem een samenvatting van mij en legt die in de schoot van de assistent, zodat hij opent met al een klein dossier in handen. Dat is de warm start die je voelt. Hij kent je omdat iemand hem een briefje heeft toegestopt.

De tweede is trekken. De assistent begint leeg en grijpt naar wat hij nodig heeft, hij bevraagt een memory store op het moment dat iets wat ik zeg daarom vraagt. Geen briefje dat op het bureau ligt te wachten. Hij begint met niets en gaat kijken.

Hetzelfde doel, de tegengestelde houding: de een komt wetend aan, de ander komt aan om het uit te zoeken.

Wat de warm start je eigenlijk kost

De geduwde samenvatting voelt beter bij het eerste contact, en juist dat gevoel is het probleem.

Een samenvatting is vooraf geschreven, dus hij is al een beetje verschraald, gokt al wat deze sessie ertoe gaat doen. Hij is ook lossy van opzet. Hij kan niet alles meedragen, dus draagt hij een samengeperst gebaar naar alles, met het redeneren eraf geschuurd en de verbanden tussen de dingen verdwenen. Wat niet zo handig is, is dat de assistent het niet doorheeft. Hij leest de samenvatting als kennis, antwoordt er vloeiend uit en klinkt volkomen zeker. Je krijgt zelfvertrouwen gebouwd op een parafrase van een parafrase.

Dus de assistent die opent terwijl hij je al kent, is ook degene die het waarschijnlijkst zelfverzekerd ongelijk over je heeft, want hij heeft het nooit hoeven controleren. Hij kreeg een verhaal aangereikt, en hij vertrouwt het verhaal.

Wat de cold start je oplevert

De andere houding heeft een eerlijke zwakte, en die leg ik eerst maar op tafel.

Een memory store kan de assistent niet zeggen dat hij hem moet raadplegen. De kennis ligt er, maar hij kan niet uit zichzelf naar voren stappen en zich aankondigen; iets moet besluiten om te gaan kijken. Dus een ‘lege’ start heeft een duwtje nodig, een kleine vaste instructie die zegt grijp hiernaar als het ter sprake komt, en dat duwtje moet van buiten de store komen. Het is een dingetje, en doen alsof dat niet zo is, zou oneerlijk zijn.

Zodra het duwtje er is, kijk eens naar wat je dan krijgt. Alles wat de assistent weet, weet hij omdat hij is gaan kijken, net nu, als antwoord op wat ik echt zei. Een verse pull, met het redeneren er nog aan vast en de verbanden intact. Hij begint kouder en haalt het in één zet in, en wat hij inhaalt, is het echte verslag in plaats van het silhouet dat een samenvatting daarvan maakt.

De gok die de moeite waard is

Ik heb liever dat mijn assistent begint terwijl hij niets weet en gaat kijken dan dat hij begint terwijl hij een samenvatting kent en die gelooft.

De warm start optimaliseert voor de eerste seconde van het gesprek, en zo snel herkend worden voelt goed. Maar het is me niet om die eerste seconde te doen. Het is me om het deel te doen waar de assistent redeneert over mijn echte situatie, en daar blijft de geduwde samenvatting in het nadeel, elke sessie opnieuw, in kleine zelfverzekerde fouten die ik moet onderscheppen. De cold start betaalt zijn prijs één keer, bij de start, en blijft de rest van de weg eerlijk. Hij verdient wat hij weet in plaats van een gok aangereikt te krijgen. Dat lijkt alleen de slechtere deal als je geheugen beoordeelt op hoe het voelt bij de openingszin in plaats van of het standhoudt als het erop aankomt.

Dus de volgende keer dat iets je begroet terwijl het je al kent, is de vraag niet hoeveel het onthoudt. De vraag is of het is gaan kijken, of dat het er alleen heel goed in is geworden om te klinken alsof het dat deed.